18/11/07

Τέχνη στην άμμο

Έχοντας περάσει συνολικά ένα χρόνο στην Αυστραλία, έχω μπει λιγάκι στην κουλτούρα τους, κι αν στην αρχή πολλά μου φαινόντουσαν αλλόκοτα, ξαφνικά ανακαλύπτω καινούργια πράγματα που τελικά μου αρέσουν. Η ιδιαιτερότητα αυτού του τόπου, πέρα από την ιδιόμορφη φύση του, βρίσκεται στη νοοτροπία του νέου, του πρωτοποριακού, του απλού αλλά λειτουργικού. Από την πρώτη στιγμή που έρχεται κάποιος εδώ μπορεί να το διαπιστώσει. Η όλη αρχιτεκτονική, με την έντονη χρήση του γυαλιού και των «κοφτών» σχημάτων στα χρώματα της άμμου το προδίδουν αμέσως. Παράδειγμα η Όπερα...Χωρίς να είμαι σίγουρη, πιστεύω ότι είναι από τα πιο μοντέρνα μνημεία που υπάρχουν στον κόσμο, τέλεια απεικόνιση του σύγχρονου τρόπου ζωής, της ζωής όπως τη βιώνω σε αυτό εδώ το μέρος. Προέκταση αυτού του σκηνικού δε θα μπορούσε να αντικατοπτριστεί αλλού παρά στην τέχνη. Κι ενώ στο παρελθόν στο άκουσμα «μοντέρνα τέχνη» θα μου σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο από αποτροπιασμό για το τι θα αντικρίσω, έπειτα από αρκετές περιηγήσεις σε εκθέσεις τέτοιου είδους, μπορώ να πω ότι ναι μου αρέσει, μου αρέσει πολύ ο νέος τρόπος σκέψης, η χρήση υλικών, η απλότητα, η φαντασία. Την Κυριακή που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να πάω σε μια έκθεση τέτοιου είδους: Sculpture by the Sea (γλυπτά δίπλα στη θάλασσα) στο Bondi. Καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο θα εξέθεταν τις δημιουργίες τους δίπλα στη θάλασσα. Στο Bondi, ήθελα να πάω από καιρό, φημίζεται ως η καλύτερη παραλία του Sydney, στην άλλη άκρη της πόλης, στο νότο. Εμείς εδώ στο Manly είμαστε βόρεια προάστια, Northern Beaches. Πριν συνεχίσω να ξεκαθαρίσω ότι Manly – Bondi, άσπονδοι εχθροί. Γιατί δε γίνεται δύο προάστια να έχουν εξίσου καλές παραλίες, κάποιο πρέπει να είναι καλύτερο. Κι αφού φύσει αδύνατο ο Stu, μεγαλωμένος στο Manly, να έρθει μαζί μου σε ένα τέτοιο μέρος, ασόψεται η έκθεση που τελικά τον είχα παρέα. Η μέρα άκρως καλοκαιρινή, η κίνηση στο Bondi σε όλο της το μεγαλείο...τουρίστες, ντόπιοι, σέρφερς, πιτσιρίκια, χαμός! Η έκθεση πραγματικά στη θάλασσα, στην άμμο, στα βράχια, οπουδήποτε κοντά στο νερό, σε ένα στενό μονοπάτι από την παραλία του Bondi έως και την παραλία της Tamarama, μια απόσταση δύο χιλλιομέτρων περίπου. Δημιουργίες από σύρμα, μέταλλο, ξύλο κι ότι μπορεις να φανταστείς, τοποθετημένες με τρόπο που πολλές φορές αναρωτιόσουν αν ήταν εκθέματα ή αντικείμενα που τυχαία βρέθηκαν εκεί.

Πάλι καλά, υπήρχαν καρτελάκια με την ονομασία και το δημιουργό. Έτσι, το συγκεκριμένο σκηνικό στην επάνω φωτογραφία, δεν επρόκειτο για κάποιο αυθαίρετο.

Ούτε όμως οι ντουζιέρες ήταν παροχή του δήμου για τους λουόμενους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργούσαν ως...ηχεία...



Αν έπρεπε με δυο κουβέντες να περιγράψω την έκθεση αυτή, θα έλεγα ότι τη χαρακτηρίζουν τα εξής: γεωμετρία, μεγέθυνση και τι άλλο, φαντασία. Έτσι πολλά από τα εκθέματα ήταν γεωμετρικά σχήματα που θύμιζαν δημιουργίες κάποιου λογισμικού.



Τι οξύμωροι που είμαστε αλήθεια...από τη μια κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να αντικατοπτρίσουμε την πραγματικότητα σε έναν υπολογιστή κι από την άλλη προσπαθούμε να κάνουμε εντέλώς το αντίθετο, να δώσουμε υπόσταση σε ψηφιακές δημιουργίες...




... ή δισδιάστατη όψη σε τρισδιάστατα αντικέιμενα...



Τεράστια δημιουργήματα, σαν τρισδιάστατες μεγεθύνσεις μικροσκοπικών αντικειμένων είναι τα αγαπημένα μου.



Και φυσικά δε γινότανε να λείπουν τα λατρεμένα μου ζωάκια... Γιγάντια μυρμήκγια κατασκευασμένα από εξαρτήματα παλιών μοτοσυκλετών κι άλλων σιδερικών ήταν το κέντρο της προσοχής.


Σκυλιά, καγκουρώ, γίγαντες, κόσμος ολόκληρος φτιαγμένος από μέταλλο και ξύλο...



Και στο τέλος όλων οι παραλία της Tamarama, σαν όαση μέσα στο λιοπύρι. Αυτή δεν είχε καρτελάκι...